Εκείνο το βράδυ ο Νικόλας δεν κοιμήθηκε καθόλου.
Καθόταν στο γραφείο του κρατώντας έναν κρύο καφέ, ενώ άκουγε την κόρη του να του περιγράφει πώς καταστράφηκαν τα χρόνια της ζωής της.
Η Μαρίνα μιλούσε διστακτικά.
Σαν να φοβόταν ακόμη και τις ίδιες της τις λέξεις.
Όταν έγινε δεκαέξι χρονών, η Ελένη την έπεισε ότι δεν ήταν «αρκετά ώριμη» για να διαχειρίζεται το σπίτι και τα χρήματα. Έτσι πήρε τον έλεγχο όλων των λογαριασμών και των εγγράφων.
«Για το καλό σου», της έλεγε συνεχώς.
Στην πραγματικότητα όμως, όλα άλλαξαν.
Η Μαρίνα μαγείρευε.
Καθάριζε μετά από πολυτελή πάρτι.
Έπλενε ρούχα.
Σέρβιρε καλεσμένους που δεν γνώριζαν καν ότι εκείνη ήταν η πραγματική ιδιοκτήτρια της έπαυλης.
Η Ελένη χρησιμοποιούσε το σπίτι για να στηρίζει τη χρεοκοπημένη επιχείρησή της, οργανώνοντας εκδηλώσεις και εντυπωσιακά δείπνα.
Και η Μαρίνα είχε μετατραπεί σε υπηρέτρια χωρίς μισθό.
— Μου έλεγε ότι σταμάτησες να στέλνεις αρκετά χρήματα… — είπε χαμηλόφωνα η Μαρίνα. — Ότι έπρεπε να δουλεύω για να αξίζω να μένω εδώ…
Ο Νικόλας έσφιξε τα χέρια του.
Γιατί εκείνος έστελνε περισσότερα από αρκετά.
Κάθε μήνα.
Χωρίς καθυστέρηση.
— Προσπάθησα να σου τηλεφωνήσω πολλές φορές, — συνέχισε η Μαρίνα με δάκρυα στα μάτια. — Αλλά πάντα απαντούσε εκείνη. Μου έλεγε ότι ήσουν πολύ απασχολημένος ή ότι δεν είχες σήμα…
Η φωνή της έσπασε.
— Μετά από λίγο σταμάτησα να περιμένω.
Λίγη ώρα αργότερα έφτασε ο δικηγόρος.
Άφησε έναν μεγάλο φάκελο πάνω στο τραπέζι και είπε ήρεμα:
— Η αδελφή σας πλαστογράφησε υπογραφές, μετέφερε χρήματα σε εταιρείες που έλεγχε η ίδια και προσπάθησε να περάσει την ιδιοκτησία στο όνομά της. Πρόκειται για σοβαρή οικονομική εκμετάλλευση και απάτη.
Η Ελένη σηκώθηκε έξαλλη.
— Αυτά είναι ψέματα!
— Όχι, — απάντησε ο Νικόλας με τρεμάμενη φωνή. — Ψέμα ήταν ο τρόπος που ζούσε η κόρη μου τόσα χρόνια.
Η Ελένη άρχισε να φωνάζει.
Να κατηγορεί τους πάντες.
Να λέει πως «θυσιάστηκε» για την οικογένεια.
Όμως η Μαρίνα καθόταν σιωπηλή και έκλαιγε.
Όχι από φόβο.
Αλλά επειδή κάποιος επιτέλους την πίστεψε.
Και τότε ακούστηκε χτύπος στην πόρτα.
Ήταν η αστυνομία.
Μέρος 3 — Όταν το σπίτι έγινε ξανά οικογένεια
Οι αστυνομικοί οδήγησαν την Ελένη έξω από την έπαυλη, ενώ εκείνη φώναζε υστερικά.
— Δεν μπορείτε να μου το κάνετε αυτό! Αυτό είναι το σπίτι μου!
Ο Νικόλας την κοίταξε ψυχρά.
— Ποτέ δεν ήταν δικό σου.
Όταν η πόρτα έκλεισε πίσω της, η σιωπή μέσα στο σπίτι φάνηκε διαφορετική.
Για πρώτη φορά μετά από χρόνια δεν υπήρχε φόβος.
Η Μαρίνα στεκόταν ακίνητη στο σαλόνι, σαν να μην ήξερε πώς να ζήσει χωρίς εντολές.
Ο Νικόλας πλησίασε αργά.
Είδε τα σημάδια στα χέρια της.
Την εξάντληση στο πρόσωπό της.
Τη θλίψη που δεν έπρεπε να κουβαλά ένα νέο κορίτσι.
Και τότε συνειδητοποίησε πως δεν ένιωθε πια επιτυχημένος επιχειρηματίας.
Ένιωθε ένας πατέρας που είχε αργήσει πολύ να επιστρέψει.
— Συγγνώμη… — ψιθύρισε.
Η Μαρίνα κούνησε αμέσως το κεφάλι.
— Δεν ήξερες…
Αλλά εκείνος ήξερε ότι αυτό δεν αρκούσε.
Εκείνο το βράδυ περπάτησαν μαζί σε όλο το σπίτι.
Η Μαρίνα του έδειξε το μικρό δωμάτιο δίπλα στο πλυσταριό όπου κοιμόταν τόσα χρόνια. Του έδειξε την αποθήκη με τα καθαριστικά. Τα δωμάτια στα οποία δεν της επέτρεπαν να μπει χωρίς άδεια.
Και κάθε λέξη της τον πλήγωνε περισσότερο.
— Νόμιζα ότι με είχες ξεχάσει, — είπε χαμηλόφωνα καθώς κάθονταν στα σκαλιά της βεράντας.
Ο ήλιος έδυε αργά πάνω από τη θάλασσα.
Ο Νικόλας έπιασε το χέρι της.
— Ποτέ, — της απάντησε. — Και θα περάσω την υπόλοιπη ζωή μου αποδεικνύοντάς σου το.
Η έρευνα κράτησε μήνες.
Αποκαλύφθηκαν χρέη, πλαστά έγγραφα και κλεμμένα χρήματα.
Όμως το σημαντικότερο δεν ήταν η δικαιοσύνη.
Ήταν ότι η Μαρίνα άρχισε ξανά να χαμογελά.
Σιγά σιγά.
Σαν να μάθαινε από την αρχή πώς είναι να ζεις χωρίς φόβο.
Και ένα βράδυ, ο Νικόλας την άκουσε να γελά στον κήπο.
Το ίδιο γέλιο που θυμόταν από τότε που ήταν παιδί.
Τότε κατάλαβε κάτι που δεν θα ξεχνούσε ποτέ:
Ένα σπίτι μπορεί να το πάρεις πίσω με δικηγόρους.
Αλλά οικογένεια είναι εκεί όπου κανείς δεν φοβάται πια.
Εσείς τι θα κάνατε στη θέση του Νικόλα;
Θα μπορούσατε ποτέ να συγχωρήσετε μια τέτοια προδοσία μέσα στην ίδια σας την οικογένεια;