Ο Νικόλας έμεινε σιωπηλός για πολλή ώρα.
Σαν να φοβόταν να το πει δυνατά.
Σαν μία μόνο λέξη να μπορούσε να καταστρέψει εκείνη τη στιγμή.
Η Άννα κρατούσε σφιχτά το ποτήρι με τον χυμό της.
— Ξέρατε τη μαμά μου;
Σήκωσε αργά το βλέμμα του.
Και για πρώτη φορά μετά από χρόνια υπήρχε κάτι ζωντανό στα μάτια του.
Όχι θυμός.
Όχι κούραση.
Πόνος.
— Την αγαπούσα περισσότερο από τη ζωή μου.
Το κορίτσι σώπασε.
Ύστερα ρώτησε σιγανά:
— Τότε γιατί δεν γύρισε ποτέ;
Η ερώτηση τον χτύπησε πιο δυνατά από οτιδήποτε άλλο.
Ο Νικόλας δεν ήξερε τι να απαντήσει.
Απλώς την κοιτούσε και έβλεπε παντού την Ελένη:
στο χαμόγελο,
στο βλέμμα,
στον τρόπο που έκρυβε τον φόβο της πίσω από τη σιωπή.
— Σε προστάτευε, — είπε τελικά.
— Ακόμα κι όταν φοβόταν η ίδια.
Η Άννα χαμήλωσε τα μάτια.
— Εκείνος ο άντρας είπε ότι η μαμά δεν με ήθελε πια…
— Μην το πιστέψεις ποτέ αυτό, — απάντησε αμέσως ο Νικόλας.
— Ποτέ.
Τα χείλη της έτρεμαν.
Αλλά δεν έκλαψε.
Δυνατή.
Ακριβώς όπως η μητέρα της.
Εκείνο το βράδυ ο Νικόλας την πήγε σπίτι του.
Ένα μικρό σπίτι δίπλα στη θάλασσα που είχε μείνει άδειο για χρόνια.
Ήσυχο.
Μοναχικό.
Μέχρι που εμφανίστηκε η Άννα.
Στην αρχή φοβόταν να κοιμηθεί.
Ξυπνούσε με κάθε θόρυβο.
Ζητούσε να μένει αναμμένο το φως στο διάδρομο.
Και ο Νικόλας μάθαινε σιγά σιγά πώς να είναι πατέρας.
Έκανε αδέξιες κοτσίδες.
Έκαιγε συνεχώς τις τηγανίτες.
Διάβαζε παραμύθια λες και ήταν αληθινές ιστορίες.
Και ένα βράδυ η Άννα γέλασε.
Αληθινά.
Ο Νικόλας πάγωσε ακούγοντας αυτόν τον ήχο.
Γιατί μέσα σε εκείνο το γέλιο υπήρχε ξανά ζωή.
Πάνω στο ράφι στεκόταν μια φωτογραφία της Ελένης.
Η Άννα την κοιτούσε κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί.
— Η μαμά ήξερε ότι θα με βρεις; — ρώτησε σιγανά.
Ο Νικόλας χαμογέλασε θλιμμένα.
— Νομίζω… το πίστευε μέχρι το τέλος.
Η Άννα σκέφτηκε για λίγο.
Και μετά του έπιασε απαλά το χέρι.
— Τότε δεν έκανε λάθος.
Και εκείνη τη στιγμή ο Νικόλας κατάλαβε:
μερικές φορές η ζωή παίρνει χρόνια,
σπάει ανθρώπους,
τους κάνει να χάνουν κάθε ελπίδα…
Αλλά κάποιες φορές…
δίνει και δεύτερες ευκαιρίες.
❤️ Εσείς πιστεύετε ότι η αγάπη ανάμεσα σε γονείς και παιδιά μπορεί να αντέξει ακόμα και μετά από χρόνια χωρισμού;
Και τι θα κάνατε εσείς στη θέση του Νικόλα;