Trumna stała w sali pożegnań przy ulicy Słowiańskiej. Białe lilie, kilka wieńców z napisem „Żono”, „Córko”, jedno serce z czerwonych róż od matki. Zofia leżała w prostej białej sukni, dłonie złożone na brzuchu, obrączka lekko przesunięta na opuszku – jakby ktoś siłą wcisnął ją na palec. Marek stał nad nią i nie płakał. Nie mógł. Od trzech dni nie spał, od chwili, gdy szef na budowie w Stavanger kazał mu odebrać telefon. Wypadek w domu, schody, mówili. Ciąża – o tym wiedział tylko on. I Zosia.
Pochylił się i ujął jej lewą dłoń. Palce miał sztywne z zimna, trumna stała blisko uchylonego okna, za którym padał listopadowy deszcz. – Wróciłem za późno – wyszeptał. – Przepraszam.
Przesunął dłonią po materiale na jej obojczyku, odgarnął niechcący luźny kołnierzyk sukni. I wtedy zobaczył. Tuż nad linią dekoltu, w zagłębieniu przy szyi, siny ślad. Nie krew, nie rana. Odcisk czterech palców, wyraźny jak stempel. Marek zamarł. Ciało Zofii było umyte, wyszminkowane, ale ten siniak zakład pogrzebowy przegapił. Albo ktoś go celowo nie zamaskował.
Zanim zdążył cokolwiek powiedzieć, tuż przy nim stanęła Barbara, teściowa. Czarna garsonka, usta zaciśnięte w wąską kreskę. Kobieta błyskawicznym ruchem pociągnęła materiał sukni i zakryła ślad. Palce jej drżały. – Nie rób scen – syknęła. – Ludzie patrzą.
Marek powoli wypuścił dłoń Zofii i ułożył ją dokładnie w tym samym miejscu. Potem spojrzał na Barbarę. – Co to jest?
Nie odpowiedziała. Za jej plecami stał Adam, młodszy brat Zofii. Dwadzieścia osiem lat, ręce w kieszeniach marynarki, wzrok wbity w podłogę. Marek znał go od piętnastu lat i nigdy nie widział, żeby Adam unikał czyjegoś spojrzenia. Teraz prawie nie oddychał.
Marek podszedł do trumny od strony nóg, potem jednym krokiem znalazł się przy Adamie. Nie uderzył. Złapał go za ramię – mocno, jednym palcem wskazującym wbił się w mięsień tuż nad obojczykiem. Adam syknął, ale nie próbował się wyrwać. – Powiedz mi, co się stało, zanim tu przyjechałem – powiedział Marek bardzo cicho.
Adam rozchylił usta, popatrzył na niego, potem na matkę. Barbara zbladła. Zaczęła nerwowo szarpać torebkę. Marek puścił ramię szwagra i zrobił pół kroku w tył. – Ona była w ciąży. Kto to zrobił?
Adam nabrał powietrza. Spojrzał na matkę i wtedy wszystko pękło.
– Ty naprawdę nic nie wiesz? – wyszeptał Adam. – Matka…
Barbara chwyciła go za rękaw. – Adam, przestań.
– Nie! – Wyszarpnął rękę. Odwrócił się do Marka. – To nie był wypadek, Marek. Zosia przyszła do nas w poniedziałek wieczorem. Wiedziała, że wrócisz dopiero za tydzień. Chciała pogadać z matką. Potrzebowała pieniędzy, żeby wyjechać. Matka znalazła w jej telefonie wiadomości od jakiegoś faceta, zdjęcia…
Marek słuchał, czując jak krew tężeje mu w żyłach. O romansie nie wiedział. Nie miał pojęcia. Ale ten siniak na szyi – od razu zrozumiał. To nie był przypadek. Matka Zofii trzymała ją za gardło.
– Coś ty zrobiła? – zwrócił się do Barbary.
Kobieta milczała. W sali pachniało liliami i formaliną. Za oknem dudnił deszcz o parapet. Marek patrzył na teściową, a ona wreszcie uniosła głowę. W oczach miała strach, nie skruchę. – Ta dziewka chciała cię zostawić! – wyrzuciła. – Była w ciąży z jakimś przybłędą, rozumiesz? Mój dom, moje nazwisko, wszystko miałeś przez nią stracić! Kłóciłyśmy się, ona zaczęła krzyczeć, potrąciłam ją… nie chciałam… ale przewróciła się i uderzyła głową o kant komody.
Adam zakrył twarz dłońmi. – Ja przyszedłem później – powiedział zduszonym głosem. – Leżała na podłodze, nie oddychała. Matka kazała mi przenieść ją na schody. Kazała zadzwonić po karetkę i powiedzieć, że spadła z wysokości. Przysięgam, Marek, nie miałem odwagi… Byłem tchórzem.
Marek spojrzał na trumnę. Biała suknia, siniak pod kołnierzykiem. Mały człowieczek, o którym śnił przez ostatnie dwa miesiące, nie miał szans się urodzić. Nie ważne, czy dziecko było od niego, czy od kogoś innego. Ważne było tylko to, że Zosia żyła, dopóki nie stanęła naprzeciwko własnej matki.
Podszedł do Barbary. Stare baby z zakładu pogrzebowego patrzyły z zaciekawieniem. Ksiądz przy drzwiach właśnie kończył wkładać stułę. Marek nachylił się do teściowej. – Nie zadzwonię od razu – powiedział. – Najpierw skończymy pogrzeb. Potem pojedziesz ze mną na komendę. Pieszo, sama. Żadnych wymówek.
Barbara wyprostowała się, jakby chciała zaprotestować, ale ręka Marka zacisnęła się na jej łokciu. Nie bolało. Po prostu trzymał. Adam nie ruszył się z miejsca, tylko osunął się na krzesło pod ścianą.
Uroczystość trwała dwadzieścia siedem minut. Marek stał przy trumnie i nikomu nie pozwolił do niej podejść. Kiedy skończyli, wyprowadził Barbarę tylnym wyjściem, omijając parking. Deszcz już przechodził w mokry śnieg.
Na rogu Kilińskiego i Długiej przystanął przy budce telefonicznej, choć w kieszeni miał komórkę. Wyjął telefon, wybrał numer. Odezwał się po dziesięciu sekundach.
– Policja? Nazywam się Marek Nowak. Chcę zgłosić zabójstwo. Czekam z podejrzaną na przystanku, Długa 12.
Barbara stała obok, trzymając się słupka. Nie płakała. Patrzyła przed siebie, jakby nadal nie mogła uwierzyć, że to wszystko dzieje się naprawdę.
Po pięciu minutach usłyszeli syrenę. Marek schował telefon, a w kieszeni płaszcza wymacał złożoną kartkę – wyniki USG, które Zosia wysłała mu trzy tygodnie temu. Rozwinął ją i w świetle ulicznej latarni przez chwilę patrzył na rozmazaną plamkę, która miała być jego synem albo córką. Potem starannie złożył kartkę i wsunął za pazuchę, bliżej serca.
